Zomertijd
Aanstaand weekend is het weer zover: de zomertijd wordt weer ingevoerd. In de afgelopen week las ik een aantal berichten over de invoering van de zomertijd. Van zaterdag op zondag gaat de klok een uur vooruit en dat betekent dat de mensheid een uur minder slaap te verduren krijgt (althans, in die delen van de wereld waar zomertijd – nog – ingevoerd is). Dat die invoering gepaard gaat met een bepaalde mate van slaapgebrek, moge duidelijk zijn. Echter, waar je vroeger het er maar mee moest doen, schijnt het tegenwoordig zo te zijn dat de zomertijd een uiterst riskante bezigheid is. Met gevaar voor je leven moet je maar zien dat je maandagochtend op kantoor komt. Voor kinderen schijnt het ook al bijzonder ontregelend te zijn. De remedie voor kinderen is ‘s ochtends de gordijnen open te gooien, ze lopend of met de fiets naar school te brengen (“WAT! Niet met de auto?”) en voordat ze naar bed gaan niet al te veel prikkels bezorgen. Het schijnt tegenwoordig dus zo te zijn dat wat al behoorlijk wat jaren gewoon is, erg ongewoon is. What’s next? Een weekend van drie dagen?