© 2012 rodesokken.nl | Powered by WordPress
Het is zondagmorgen. Je zit lekker relaxed in de trein. Genieten van het zonnetje. Muziekje via je iPod. Je kent het wel.
Vanaf Deventer is het uit met die pret. Drie volledige gezinnen met in totaal minstens 7 kinderen. Varierend van rustig en nog slaperig tot erg aanwezig, want uitgeslapen.
“Wat doe jij?” “Hoe heet jij?” “wat heb jij op je hoofd?” En maar braaf telkens weer mijn koptelefoon af- en opzetten….
Ondertussen smelten de ouders bij het hoge gehalte van bijdehand-zijn. Gelukkig kan ik op een gegeven moment terug vallen op een stoicijns naar buiten kijken, me afsluitend van deez’ ellende. Tussen twee nummers door blijf ik echter op de hoogte van de longinhoud van de kids en van hun immer groeiend energieniveau. Goh, nu blijken de raampjes ineens ook open en dicht te kunnen. Wat zijn kinderen soms toch leuk…..
update: vandaag is het vrij reizen als je het boekenweekgeschenk van Tim Krabbé bij je hebt. Is me vorig jaar ook overkomen. Dat verklaart de hoge bezettingsgraad ook wel natuurlijk. Gelukkig gaan de blije gezinnetjes er zometeen uit. De jassen zijn al aangetrokken, ritsjes omhoog getrokken (toe maar, dat kan gerust nog wat hoger! toe maar!) en de tassen, zakken en lunchpaketten zijn gemobiliseerd.
© 2012 rodesokken.nl | Powered by WordPress
Waarde heer,
Als vader van VIER (één, twee, drie, vier) jongens tussen twee en elf jaar kan ik je mededelen dat het niet altijd prettig is om met zo’n heel stel ADHD-ers op pad te zijn. Hoe streng je ook bent in je opvoeding, als ze alle vier in de gaten krijgen dat ze kunnen gaan ‘keten’ is er geen houden meer aan. Je kunt on-mo-ge-lijk alle vier de koters in bedwang gaan houden. Heb je immers één of twee in de houdgreep, dan zijn er nog drie of twee ongeleide projectielen.
Een optie zou uiteraard kunnen zijn om ze alle vier met DuckTape vast te plakken in het bagagerek, maar dat vind de NS weer niet fijn (moeten ze al die plakband gaan verwijderen). Bovendien heb je dan van die ouders die tegen je beginnen te klagen dat dat toch allemaal niet goed is voor hun tere kinderzieltjes. ‘Hoezo? Ben je zelf nooit in het bagagerek geplakt, trut? Vandaar…’
Maar deze gezinnen hebben gewoon gebruik gemaakt van de mogelijkheid van het, voor een schappelijke prijs, reizen met een TREIN!
Ik weet niet hoe dat vroeger bij jou ging, maar ik vond het altijd enorm spannend in een trein (toen ik zo oud was en nog geen klok kon kijken). Ik kwam nooit in de trein. En als het dan gebeurde, dan was het toch wel iets mysterieus. Je kijkt vanuit je plek bij het raam naar buiten en ineens beweegt de wereld! Er komt van alles voorbij: huizen, tuinen, straten, bossen, weilanden, boerderijen. Dat is toch geweldig!
Bovendien vind ik de kinderen die je bent tegengekomen bijzonder leergierig. Door hun vragen weten ze ook hoe die ‘chagrijnige man’ in de trein heet en waarom hij draadjes in zijn oor heeft. Dat die man op een gegeven moment naar buiten bleef kijken en niets meer zei kwam natuurlijk doordat hij ook genoot van alles wat aan zijn raam voorbij kwam.
Yo Rick, niet al te serieus he? Bear in mind: het was zondagochtend. ‘Nuff said…..