Zoals elke rechtgeaarde Nederlander was ik ook sceptisch over een eventueel succes van Oranje op het EK. Alle bijgeloof-trucjes werden uit de hoge hoed getoverd: ‘toevallig’ naar de wc gaan als het spannend is (want dan wordt er immers altijd gescoord), op andere zenders kijken naar de wedstrijd (daardoor lijkt Oranje altijd beter) maar bovenal negatief blijven doen over Oranje.
Maar na twee wedstrijden die aan duidelijkheid niets te wensen overlaten ben ik, net als elke rechtgeaarde Nederlander, helemaal om. Natuurlijk moeten we nuchter blijven (we blijven per slot van rekening wel Nederlanders) maar even extreem blij worden mag natuurlijk wel!
Mijndochter had ik beloofd om haar te schminken. Ze mocht de eerste helft samen met mij kijken en toen stond het gelukkig al 1-0. Toeterende auto’s, vuurwerk, schreeuwende mensen: het was allemaal fantastisch. Een toeter voor die kleine maakte het feestgevoel helemaal compleet.
In de tweede helft werd het voetbal zo mogelijk nog beter. Prachtige goals en heerlijke dramatiek. Heerlijk kneuterig vond ik het toneel na de wedstrijd: spelers die hun kinderen uit het publiek haalden en vreselijk opgetogen over het veld liepen. Helemaal mooi zou het zijn wanneer de laatste poulewedstrijd tegen Roemeniƫ in stijl wordt afgewerkt.