Nov
11
Nadat er een tijdje geleden al een berichtje te lezen was over moslima’s die een behandeling door een mannelijke arts weigeren (al dan niet ‘geïnspireerd door hun echtgenoten), is er vandaag een wat luider vervolg te lezen.
Er wordt nu opgeroepen om die moslima’s die een mannelijke arts niet aan hun lijf willen laten zitten, te gaan vervolgen. Een protesterende echtgenoot moet het ziekenhuis worden uitgezet.
Met de eerste oproep kan/wil ik niet zo veel, met de tweede wel.
Mijn mening is dat eenieder zelf moet kunnen bepalen of hij/zij wel of niet een behandeling wil en door wie. Dat wordt door sommigen als discriminatie betiteld maar dat vind ik wat al te kort door de bocht. Wel vind ik dat wanneer iemand een behandeling weigert, om welke reden dan ook, hij/zij daarvoor een verklaring moet tekenen die inhoudt dat hij/zij zelf verantwoordelijk is voor de gevolgen van die weigering.
Een protesterende echtgenoot mag wat mij betreft gerust buiten de deuren van het ziekenhuis worden gezet. Vooral wanneer dat betekent dat het protesteren de behandeling in gevaar brengt. Maar ook hier komt dan weer het aspect van cultuur om de hoek kijken. Kennelijk is het vaak zo dat de vrouw de protesterende man volgt in zijn mening en daarop de behandeling weigert.
Tsja, ik weet niet of je wel zo krampachtig moet blijven vasthouden aan een behandeling wanneer de te behandelen persoon deze eigenlijk niet wil. Uiteindelijk is iedereen verantwoordelijk voor zijn/haar leven.
