Beauty and the Beast

Dat Disney onvergetelijke films maakt is bekend. Hele generaties zijn opgegroeid met klassiekers als Bambi, Donald Duck en andere tekenfilmfiguurtjes. Maar in de tegenwoordige tijd is Disney veel meer dan alleen getekende poppetjes. Star Wars, Pirates of the Carribean en Guardians of the Galaxy zijn zomaar wat voorbeelden van hedendaagse kaskrakers.

Zo af en toe worden oude films opgepoetst of in een nieuw jasje gestoken. Zo ook Beauty and the Beast. Op dit moment draait de film met Emma Watson in de Nederlandse bioscopen. Wij zijn naar de 3D-versie geweest.

De discussie over wel of niet 3D toepassen in een film is er één die bij zo ongeveer elke film actueel is. En dat is bij Beauty and the Beast niet anders. Laat ik daar dan maar eens mee beginnen. Mis je iets wanneer de film in 2D wordt bekeken? Nee, absoluut niet. Het enige stukje film waar de 3D echt iets toevoegde was de scène van het gooien van sneeuwballen tussen Belle en het Beest. Daar heb je het gevoel dat een sneeuwbal recht op je gezicht gegooid wordt.

De film zelf begint wat traag en zorgt er voor dat je de situatie van Belle duidelijk krijgt. Ik ben niet vies van een musical maar te veel liedjes zorgen niet voor een vlot lopende film. Maar het is ook weer niet zo dat je het gevoel krijgt geld weggegooid te hebben.

De film begint pas echt lekker te lopen wanneer de karakters in het kasteel van het Beest geïntroduceerd zijn. Echt knap vind ik het wanneer echte personen goed verbeeld worden in de voorwerpen die tot leven gekomen zijn. Uiteraard is de stem van doorslaggevend belang maar de houding en de trekjes van de karakters zijn goed neergezet.

Ik moest wat wennen aan de rol van Emma Watson. Zij is natuurlijk vooral bekend van de Harry Potter films. Het zingen is dan niet iets dat je verwacht van haar. De rol van Belle speelde ze echter overtuigend. Gebonden aan de rol van Belle zie je ook niet veel diepgang in het personage. Dat is niet nodig want het draait hier natuurlijk om een film die een flinterdun verhaal als basis heeft. Al met al een vermakelijke film die het over een paar jaar ook zeker goed zal doen om thuis te bekijken.

Voor Kinepolis Enschede heb ik nog één tip: zorg er voor dat de leuning van de stoel(en) een beetje vast gedraaid wordt. Best irritant wanneer je arm telkens weg glijdt.

Ogen

Elke dag leer je weer wat.

Ik had nooit stilgestaan bij de kleur van de ogen van een uil. Sterker nog, het was me niet eens opgevallen dat ogen van uilen verschillende kleuren kunnen hebben.

Tot gisteren. Bij drie uilen zag ik drie verschillende kleuren in hun ogen: zwart, geel, oranje. En de verklaring daarvoor is werkelijk eenvoudig.

Zwarte ogen vind je bij uilen die ’s nachts aktief zijn. Uilen met zwarte ogen zijn bijvoorbeeld de bosuil of de kerkuil.

Gele ogen vind je bij uilen die overdag ook veel aktief zijn. Steenuilen en velduilen zijn zulk soort uilen.

Oranje ogen vind je bij uilen die jagen in de schemering, dus bij zonsopkomst en zonsondergang. Voorbeelden zijn de oehoe en de ransuil.

Tot zover de mini-cursus over uilen!

Facebook

Een wereld zonder Facebook: het is haast niet meer voor te stellen.

We houden elkaar op de hoogte van nieuwtjes, we feliciteren elkaar, we plaatsen oproepjes om hulp en organiseren protestacties om maar zoveel mogelijk mensen op de been te krijgen. Sociale media zijn een belangrijk onderdeel van ons bestaan geworden. En laten we wel zijn, Facebook maar ook andere social media kunnen een fantastisch medium zijn. Doe je niet mee met deze trend (een bevlieging is het al lang niet meer), dan sluit je jezelf uit van bepaalde zaken.

Maar in het delen van van alles en nog wat schuilt ook een groot gevaar. Ga je lekker op vakantie en wil je je vrienden melden dat je lekker een week weg gaat naar het einde van de wereld, dan weet iedereen dat. Je vrienden hoeven dan geen afspraak met je willen maken. Je bent er immers toch niet. Maar via via weten niet alleen je vrienden dat je niet thuis bent. Er zijn ondertussen veel voorbeelden te noemen dat je huis ongewenst bezocht wordt omdat inbrekers ook gelezen hebben dat je er niet bent.

Het is zomaar een voorbeeld. Je hele hebben en houden via internet bekend maken kan dus soms onhandig zijn. Om niet te zeggen totaal ongewenst. Kwaadwillenden kunnen misbruik maken van de informatie die je zelf plaatst, of van de berichten die door anderen geplaatst worden waarin jij getagd wordt.

Je telefoonnummer via Facebook bekend maken is een garantie voor ongewenste en onbekende belgasten. Je huisadres plaatsen via Facebook? Ook niet bepaald handig. Dure spullen gekocht en daarmee pronken op social media? Kan consequenties hebben. Niet alleen bestaat de reële mogelijkheid dat je jezelf maar ook anderen in de problemen brengt wanneer anderen de informatie misbruiken of verkeerd interpreteren.

Mijn oproep is dan ook om voorzichtig te zijn met wat je plaatst. Niet iedereen hoeft alles te weten. Soms omdat het een ander simpelweg niet aangaat. Of omdat je jezelf of een ander daarmee mogelijk beschadigt. Of omdat bepaalde zaken anders geïnterpreteerd worden dan ze werkelijk geweest zijn. Blijf vooral positieve zaken de digitale ether inslingeren, dat maakt iedereen blij. Zelfs de grootste cynicus!

Pwned

Op het wereldwijde web laten we elke dag sporen achter. Cookies moeten geaccepteerd worden om websites te bekijken, Facebook is overal achter de schermen aanwezig en je email-adres vullen we regelmatig om ons ergens in te schrijven.

Voor sites als Linkedin, Dropbox, Tumblr en dergelijke moet je een account aanmaken om toegang te krijgen en te kunnen genieten van de services. Al onze gegevens worden opgeslagen in databases en zijn veilig. Volgens de eigenaren en bedrijven die achter de sites schuilgaan.

Regelmatig lezen we echter dat er hacks plaatsgevonden hebben waarbij letterlijk tientallen miljoenen accounts op straat zijn komen te liggen. Je wachtwoorden maar ook persoonlijke gegevens zijn dan bekend en worden als koopwaar aangeboden aan spam-piraten, andere hackers en meer van dat soort onguur gespuis.

Geen lekker gevoel om te weten dat jij bij één of andere Rus, Chinees, Amerikaan of een andere exoot beter bekend bent dan dat je eigen familie je kent.

Troy Hunt heeft daar iets voor gebouwd waarbij je op basis van je email kunt bekijken waar je je gegevens hebt achtergelaten en of die site slachtoffer geworden is van hackers. Mocht dat zo zijn dan kun je maatregelen nemen om je wachtwoord aan te passen of je account te verwijderen. De site heet, heel toepasselijk, haveibeenpwned.com. Een verwijzing naar de internet-term ‘pwned‘, dat staat voor het feit dat je bent overmeesterd en dus verslagen bent.

Het controleren van je gegevens gaat simpel. Ga naar de site, vul je email-adres in en je krijgt een mailtje in je postbus waarin je je email-adres bevestigt en je krijgt gelijk te zien of je email-adres gepwned is. Mocht je je wachtwoord voor je account willen veranderen, dan is het goed om te kijken naar een sterk wachtwoord. Een goede site met tips voor een sterk wachtwoord is howtogeek.com. Er zijn veel meer van dat soort sites, dus bescherm jezelf!

Autootje

Ons trouwe koekblik nadert de respectabele leeftijd van zestien jaar. We zijn dus voorzichtig aan het kijken naar een andere auto. We weten ongeveer wat we willen dus de keuze is redelijk beperkt.

Bij het speuren naar iets ‘nieuws’ kwam ik een advertentie van een Bugatti Veyron tegen. En dat is een auto die me wel aanstaat! De eerste keer dat ik zo’n auto echt kon bekijken was in een flagshipstore in Berlijn. Dat was in 2008, toen de supercars al een tijdje in productie waren.

Nieuwsgierig ging ik op onderzoek uit. En één van de eerste zaken die je dan bekijkt zijn de kosten van een auto. Wat ik leerde over de kosten van een Bugatti Veyron bracht me aan het twijfelen over de aankoop van zo’n automobiel. Want laat ik het zo zeggen: de kosten van onderhoud houden gelijke tred met de fenomenale topsnelheid van de Veyron.

2016-11-06-rs-bugatti-02

Bugatti adviseert om jaarlijks de auto na te laten kijken. Een beurt kost 15.000,-. Banden dienen elke 4.000 kilometers vervangen te worden. Kosten van een setje: 30.000,-. Na drie keer banden vervangen moeten de velgen ook vervangen worden. Dat is ook een deukje in je budget: 35.000,-. Olie vervangen wordt geschat op 20.000,-.

Goed, dat zijn dus de kosten van technische aard. Een verzekering is ook nodig. Houdt het op 30.000,- op jaarbasis. Benzine komt om 150,- per tankbeurt, waarbij het verbruik van 1 op 5 garant staat voor meerdere tankbeurten per week. Wil je ook nog rekening houden met afschrijving? Reserveer op jaarbasis dan ongeveer 400.000,-.

Om de eigenaar van een Veyron een beetje tegemoet te komen biedt Bugatti een onderhoudsplan aan. Voor 50.000,- per drie jaar ben je in ieder geval wat goedkoper uit. Maar daar zitten banden, velgen en dergelijke nog niet bij in.

Voorlopig zullen we de Bugatti Veyron als optie aanhouden en ons eerst richten op een wat meer bescheiden automobiel. Mocht u geïnteresseerd zijn om eigenaar te worden van ons Polo’tje? Neem dan vooral contact op met me!

 

Klein kunstenaarsleed

In ’n Baans van vandaag las ik een bericht over het wereldberoemde Hartenbankje in Enschede:

2016-11-05-hartenbankje

Korte uitleg van de situatie in Downtown Eanske. Het hartenbankje is ontworpen door kunstenares Guusje Beverdam. Het bankje wordt veel gebruikt door stelletjes en ander volk dat, op het bankje gezeten, gefotografeerd wordt. De gemeentelijke promoters vonden het wel een kek plannetje om achter het Hartenbankje een bordje te plaatsen. Op dat bordje staat “Liefs uit Enschede!”. Twee vliegen in één klap: de bekendheid van het bankje blijft groeien en Enschede wordt zo en passant gepromoot.

2016-11-05-liefsuitenschede

Maar volgens Guusje Beverdam is dat toch niet helemaal de bedoeling. Op esthetisch vlak vindt ze het niks (“Ongelooflijk lelijk”), ook heeft ze er geen toestemming voor gegeven (“Dit is een schending van mijn kunstwerk”). Ze vergelijkt één en ander met het kunstwerk van Zadkine in Rotjeknor. “Je plakt achter het beeld De Verwoeste Stad van Zadkine toch ook niet: Welkom in Rotterdam.”. De vergelijking met een leuk bankje en het imposante kunstwerk in Rotterdam begrijp ik niet helemaal. Het idee achter beide kunstwerken ligt niet alleen geografisch, maar ook emotioneel mijlenver uit elkaar!

Anyway, het bordje moet weg. Tenminste, dat vindt de kunstenares. Maar dat vind ik dan weer niet. Het bordje staat achter het bankje en maakt op die manier geen deel uit van het kunstwerk. Gaat de invloed van een maker van een object werkelijk zo ver? Guusje Beverdam heeft meer kunstwerken gemaakt die in stedelijke bebouwing geplaatst zijn. Als je die kunstwerken op een bepaalde manier bekijkt of fotografeert, zie je duidelijk logo’s van bedrijven achter het kunstwerk. Wil de kunstenares dat wel? Of heeft ze misschien bepaalde afspraken gemaakt dat dat wel weer ok is?

Ik zal het wel niet snappen maar ik vind het vooral een storm in een vingerhoedje met water. Tipje nog voor Guusje Beverdam: als je nou echt in de gaten wil houden wat er met je kunst gebeurt: stel via Google (of een andere zoekmachine, mag ook) een zoekopdracht in. Op die manier kun je alle berichten bijhouden, en dan hoef je helemaal niet meer naar Enschede.

CVV Sparta JO9 7

Voor een wedstrijdreportage bezocht ik deze keer een wedstrijd van de spelertjes die voor dit seizoen als de F’jes bekend stonden. En het was niet zomaar een wedstrijd. Het was een heuse stadsderby. Op het programma stond een wedstrijd tussen CVV Sparta JO9 7 en een andere traditionsverein uit Enschede: Rigterbleek JO9 2.

We zijn allemaal begonnen op dit niveau. Het shirt dat tot je knieën reikt. De schoenen die je van je opa en oma gekregen hebt. De bal die veel te groot lijkt om ‘m een paar meter weg te schieten. En iedereen die tegen je roept dat je de andere kant op moet. Het is best een overweldigend iets, die eerste stappen op het voetbalveld.


Toen ik had bedacht om deze wedstrijd te gaan verslaan, moest ik terug denken aan de wedstrijden die ik speelde op dit pupillen-niveau. En eerlijk gezegd, ik kan me er maar bitter weinig van herinneren. Eén wedstrijd kan ik me nog voor de geest halen. Ik speelde in F2 van CVV Achilles en moest spelen tegen RKSV EMOS F1. Enkel en alleen de uitslag weet ik nog: een eclatante 18-0 overwinning kon er na afloop op het wedstrijdformulier genoteerd worden.

Van al die andere wedstrijden die ik in de pupillen speelde, weet ik echt niets meer. Mijn moeder weet geamuseerd te vertellen dat ik op het veld maar weinig snapte van voetballen. Ik was kennelijk drukker met bloempjes die tussen het gras groeiden en vogels die overvlogen. Het was blijkbaar per ongeluk dat ik in de buurt van de bal was. En dan vooral omdat deze mijn kant opgespeeld werd. Al met al dus niet bepaald een sportieve herinnering om trots op te zijn!

Voor de wedstrijd meldde ik me bij de leider van CVV Sparta JO9 7, Peter Friskus. Met hem heb ik nog een aantal keren gevoetbald in CVV Sparta 4. Peter ken ik dus al een aantal jaren en zijn bevlogenheid, enthousiasme en inzet waren nog precies zoals ik dat van hem kende.

Ik vond het een mooi gezicht om te zien hoe al die eerstejaars-dreumessen voor de wedstrijd over het veld fladderden maar op basis van één opmerking van Peter naar hem luisterden en bij hem kwamen staan, zitten of liggen.

Voor elke wedstrijd vertelt een coach hoe het team moet spelen. Bij deze wedstrijd beperkte Peter zich vooral tot de oproep om toch vooral plezier te hebben. De bal naar elkaar spelen is dan weliswaar een belangrijk onderdeel van het spelletje, maar zoals Peter me tijdens de wedstrijd vertelde, moet je bij de jongste kinderen vooral niet te veel verwachten. Ik ging maar eens zitten voor een onvervalst potje kluitjesvoetbal.

Maar dat kluitjesvoetbal bleek toch grotendeels iets te zijn dat vooral van toepassing is op mijn voetbalcarrière bij de F’jes. Ik vond de manier van voetballen meer dan acceptabel. Natuurlijk, het is best lastig om in teamverband te voetballen. Vooral als je nog nooit met elkaar gespeeld hebt, een aantal spelers zijn overgestapt van hockey naar voetbal, en je geen flauw benul hebt wat eigenlijk van je verwacht wordt op je eigen positie.

Iedereen deed zijn, of haar best. Maar wat is nou eigenlijk ‘dekken’? En ‘balletje breed”, wat is dat voor iets vreemds? Het kunnen termen zijn die in een andere taal beter passen dan de Nederlandse. Nee, de allereerste oplossing om geen goal tegen te krijgen is toch vooral om met vier, vijf spelers tegelijk naar de bal te gaan. Dat de tegenstander dat ook doet is een recept voor een onverwachte richting van de bal.


Een aai over de bol hier en een subtiele aanwijzing daar. Als leider ben je er maar druk mee! Voor de wedstrijd wil je ook nog eens een officiële teamfoto laten maken. Er voor zorgen dat iedereen oplet en in de camera kijkt op het juiste moment is een behoorlijke taak. Het aanleggen van de Noord-Zuidlijn in Amsterdam is er niets bij.

Vandaag bleek Rigtersbleek te sterk. Het is een team waar een aantal spelers al voor het tweede jaar met elkaar in een team speelt. En dat is ook wel te zien. Maar het is niet erg om te verliezen. Dat hoort namelijk ook gewoon bij voetballen. Het belangrijkste is om plezier te hebben zodat je er volgende week gewoon weer bij bent. En dat plezier zag ik absoluut terug vandaag.


Ik kan me zo voorstellen dat het voor een leider of trainer maar wat fijn is om te zien hoe een team gevormd wordt, dat de kinderen plezier hebben. En hoe trots kun je dan zijn om te zien hoe de kinderen beter worden en plezier hebben?

Meer foto’s die ik tijdens deze wedstrijd heb gemaakt zijn te bekijken op mijn fotopagina.

Roken

Dat het niet goed is voor je, dat is tegenwoordig algemeen bekend. En wanneer je nooit een artikel leest of televisie kijkt, wordt het je wel ingepeperd door je omgeving: “Waarom rook je nog? Het is slecht voor je! Stop er toch mee!”.

En ja, ik weet het wel. Slaat eigenlijk ook helemaal nergens op, dat roken. Maar toch.

Iedere roker weet dat er een aantal sigaretten is, dat zo fijn is dat alleen die momenten het al waard maakt. De eerste sigaret van de dag. Het sigaretje na het avondeten. In de pauzes op het werk, want wat moet je anders met je tien minuten doen?

De laatste tijd betrap ik me er meer en meer op dat ik er aan denk om te stoppen. Simpelweg eigenlijk omdat het roken totaal zinloos is. Ik heb al diverse suggesties gehad om te gaan e-roken. Maar dat vind ik eigenlijk ook niet niets. Cold Turkey stoppen schijnt wetenschappelijk gezien, het beste te zijn. Dat is me ook inderdaad gelukt zo’n vijftien jaar geleden. Daarna heb ik ook ruim zes jaar geen sigaret meer aangeraakt. En er ook totaal niet verlegen mee gezeten. Op een bepaald moment niet lekker in m’n vel zitten en toegeven aan een moment van zwakte betekende een pakje sigaretten kopen. En dan is het een bekend verhaal.

Een maand geef ik mezelf nog en dan had ik bedacht om weer te gaan stoppen. En dan echt stoppen. En niet na zes jaar weer opnieuw beginnen.

Een vogeltje redden

Vorige week was er op Yahoo.com een bericht te lezen over een Poolse natuurfotograaf.

De beste man was foto’s aan het maken en kreeg een zeearend in het oog. Het bleek een jong exemplaar van zes maanden oud te zijn. Op waarschijnlijk zijn eerste vlucht was het dier op één of andere manier in de problemen gekomen en in een dikke laag modder terecht gekomen.

Een allerlaatste reddingspoging werd ondernomen door de fotograaf. Hij kroop tientallen meters over de dikke modder en werd aan een touw teruggetrokken door de brandweer. Maar niet nadat hij de arend uit de modder had weten te redden.

Een mooi voorbeeld van extra moeite doen en zelfs je leven enigszins wagen om een dier te redden. Overigens was het niet de eerste keer dat de fotograaf een arend wist te redden. In 2015 wist hij een ander exemplaar, van dezelfde soort, te redden uit de modder bij het zelfde stadje.

Het bericht is ondertussen ook opgepikt door andere sites, waaronder die van het Algemeen Dagblad.

Claimen en klagen

Stel dat je iets overkomt dat in de kern je eigen schuld is. Wat doe je dan? Kijk je naar jezelf en kun je je zelf wel voor je kop slaan? Of ga je met je vingertje op zoek naar iets of iemand waar je je fout op af kunt schuiven?

Het lijkt tegenwoordig wel iets ouderwetsch wanneer je tot de constatering komt dat je eigen fout je eigen schuld is. Heel vervelend wanneer je iets overkomt, maar daar kom je ook wel weer overheen.

Vanavond las ik een bericht op Metro. Niet handig, NS. Dat had de conducteur ook wel iets anders kunnen aanpakken. Beetje rekening houden met de leeftijd van de dame en het probleem was gelijk al een stuk minder groot geweest. Via Twitter beroept de NS zich daarna op het beleid: niet inchecken betekent uit de trein op het eerstvolgende station. Wat me bij het lezen nog meer verbaasde waren de reacties via Twitter. Aanklagen, die NS(B)! Aangifte doen! Gelukkig was er ook iemand die oma een volgende keer dat ze op reis wil naar Harderwijk, graag daar naar toe rijdt. Met koffie, zelfs! Daar wordt een mens blij en vrolijk van!

Eerder deze week hadden we de slapstick rond Yuri van Gelder. De regeltjes van NOC*NSF vond de turner maar raar. En hij had “overal schijt aan”. Nadat hij weggestuurd was, stapte hij ook maar naar de rechter. Waar hij eerder aangaf regeltjes maar onzin te vinden, wilde hij nu bij de rechter op basis van regeltjes die hem wel passen, zijn gelijk halen. Een volwassen topsporter die er zelf een zootje van maakt, durft zichzelf niet een spiegel voor te houden.
Het begint er op te lijken dat we in Nederland af beginnen te glijden naar de klaag- en claimcultuur die, bijvoorbeeld in de Verenigde Staten, voor alle (eigen) fouten een mooie oplossing biedt. Zonder dat je daar zelf minder van wordt, uiteraard. Want stel je eens voor dat je moet erkennen dat je iets niet helemaal goed hebt gedaan!

Beautiful art of decay

Ach, wat is het toch fijn vertoeven in de zomer! Fijne temperaturen, een lekker zonnetje en een welverdiende vakantie. Dat zijn in het algemeen gesproken toch wel de kenmerken van dit seizoen. Het is een periode om te genieten van niets en alles tegelijk. Het is vooral heel erg groen. En eigenlijk gebeurt er niet zo heel veel.

Hoe meer we naar het einde van de zomer gaan, hoe meer er verandert. Eerst heel geleidelijk maar op termijn is het onvermijdelijk: de herfst is in aantocht!

 

Nu vind ik dat zelf niet zo’n punt. Herfst is voor mij vooral een seizoen van pracht, praal en verval. Er gebeurt zo veel! Bomen veranderen in bladerpruiken met regenboogkleuren. Planten die in de lente in één week exploderen in bladeren en bloemen, kruipen langzaam weer terug in de grond. Nuttige maar soms best vervelende insecten trekken meer en meer weg uit onze tuinen.

Ik kijk best uit naar de herfst. En dan vooral naar de wandelingen die ik van plan ben te gaan maken. Een extreem rustige boswandeling is zo prachtig. De geuren, kleuren en geluiden zijn zo anders dan wat je in de zomertijd gewend bent. Niet alleen de rust die ik ervaar tijdens zo’n wandeling is een bonus voor me. Ook het geweldige materiaal dat het op gaat leveren voor mijn fotoalbums is niet verkeerd!

Meer foto’s over de herfst zijn hier te bekijken. Neem ook gerust een kijkje bij mijn andere foto’s!

Gefeliciteerd!

Hey, pa!

Gefeliciteerd met je verjaardag!

Vandaag ben je 72 jaar geworden. En dat is een mooie leeftijd. Een leeftijd om eens terug te kijken op je leven.

Ik ben blij dat je mijn vader bent. Samen met mama heb je mij klaar gemaakt om mijn eigen leven te leiden. Ik heb van je geleerd. Geleerd van de goede dingen. Maar ook van de dingen die, achteraf gezien, beter hadden gekund. Maar al met al heb je mij gevormd, en daar wil ik je op deze bijzondere dag voor bedanken.

Wij hebben nooit diepgaande gesprekken gevoerd. Dat was ook niet nodig, heb ik het idee. Een enkele blik of een bepaald geluid was genoeg voor me. Ik wist waar ik aan toe was bij je. En dat vond ik prettig. Ik heb me altijd prettig gevoeld bij je.

Wat ik van je geleerd heb en nog steeds leer, probeer ik door te geven aan mijn dochter. Ik probeer dat zo goed mogelijk te doen. En ik hoop dat je vind dat ik het goed (genoeg) doe.

Jammer genoeg kan ik niet meer met je kletsen. Niet over koetjes en kalfjes. Niet over moeilijke dingen. Tenminste, niet face to face. Je leeft niet meer. Al meer dan 23 jaar niet meer. Maar je bent nooit weggeweest. Niet voor mij in ieder geval.

Ik heb het je nooit gezegd maar bedankt dat je er voor me was. En nog steeds bent.

Fietsen!

Vandaag zijn we weer eens wezen fietsen. Uit een gidsje van Tubantia kozen we route 115150 die naar Lonneker, Losser en Lutterzand voert. De eerste stop die we namen was bij de molen in Lonneker. In februari van dit jaar was er nog sprake van een behoorlijke brand. De herstelwerkzaamheden zijn echter volledig uitgevoerd. Je kunt wel zien aan het riet waar één en ander hersteld is.

De route kun je gerust prachtig noemen. Nergens kom je echt in de buurt van drukte. Geen grote wegen maar vooral heel veel natuur.

WP_20160521_15_34_40_Pro
We kwamen tot de conclusie dat we eigenlijk wel in heel mooi stukje Nederland wonen. En het gekke is, dat het allemaal zo ongeveer om de hoek ligt.

Het was enorm genieten van de glooiende wegen en de prachtige natuur. Het gispkruid is overal in de bermen aanwezig en ik vond het opvallend hoeveel weilanden er onverzorgd bijlagen. En dat bedoel ik positief. Zo krijgt de natuur een goede kans om ongestoord haar gang te gaan.

WP_20160521_16_54_06_Pro
De afstand van 49 kilometer was goed te doen. Zeker wanneer je niet de behoefte hebt om in een recordtempo de rit te voltooien. Aan het einde van de route kon je de vele gemeen steile hellinkjes op en rond de Tankenberg toch wel een uitdaging noemen. Dit smaakt naar meer en we hebben ons voorgenomen ook vaker dit soort routes te gaan fietsen.

Meer foto’s van deze trip zijn hier te bekijken

Wassila Hachchi

Vandaag werd aan het volk verkondigd dat het voormalig Tweede Kamerlid Wassila Hachchi haar D66-lidmaatschap heeft neergelegd.

In goed overleg waarschijnlijk is een gezamenlijke verklaring opgesteld waarin betreurt wordt dat ze haar lidmaatschap heeft opgezegd. Maar, uiteraard, door D66 wordt haar besluit wel gerespecteerd.

Het gaat hier om een dame die zelf besloten heeft om te stoppen met haar werk als Tweede Kamerlid. Om te gaan werken voor het campagneteam van Hillary Clinton. Later bleek dat ze als het ware op de bonnefooi naar de Joewnaitud Steets vertrokken is, in de hoop opgenomen te worden in het campagneteam. En daar dan voor betaald te worden. Uiteindelijk blijkt dat ze feitelijk niet meer doet dan flyeren in de straten van de Amerikaanse steden.

Dat ze hiervoor wachtgeld krijgt vindt ze kennelijk normaal. In de eerste drie maanden heeft ze al zo’n 18.000 euro opgestreken. En ik vind dat nogal iets. Nog afgezien van het feit dat er zo’n regeling bestaat, is het absurd dat iemand aanspraak maakt op zo’n fijne bonus. Dat zou ik eens moeten proberen bij mijn werkgever. Hoogstwaarschijnlijk zou mij succes gewenst worden en mag ik het op eigen kracht zien te rooien.

Wassila heeft nog steeds als doel betaald werk te vinden. Misschien niet binnen het campagneteam van Hillary Clinton, maar dan toch zeker wel op een ander gebied. Tot die tijd blijft ze gebruik maken van haar recht op wachtgeld. Niet omdat het moet, maar omdat het kan. Kennelijk. Voordat iedereen over haar graaigedrag valt is het wel goed om te melden dat ze al eerder weg wilde. Maar uit partijloyaliteit heeft ze sinds haar jeuk om weg te gaan wel twee betaalde banen aan haar voorbij laten gaan.
Ik zeg: hulde aan deze geweldige volksvertegenwoordiger! Ontroerd door zoveel plichtsbesef vraag ik me af wat ze nou eigenlijk heeft meegenomen van haar werkzaamheden als marineofficier. Daar zal destijds toch ook wel een bepaald gevoel van plichtsbesef van haar gevraagd zijn? Of was haar verblijf bij de marine er ook eentje van vrijheid, blijheid?

Ondertussen vraagt D66 of nieuwe Tweede Kamerleden voortaan beloven hun termijn uit te zitten en op een verstandige manier om te gaan met de wachtgeldregeling. Wat dacht u van de volledige termijn uitzitten omdat je daarvoor gekozen bent door het volk? En gewoon doen wat er van je gevraagd wordt? Het niveau en de gedachtengang van Wassila is wellicht niet wat ik van een volksvertegenwoordiger had verwacht. Een mooi voorbeeld hoe madame Hachchi één en ander beschouwt is wel haar afscheidsbrief. Lees en huil:

brief wassila hachchi-2

Gezien: Jandino Asporaat

Grappen en grollen zonder dat het überkwetsend, denigrerend of over the top belerend is. Ik houd er van!

Jandino Asporaat is zo’n comedian. Onderhoudend, grappig, scherp. Roué Verveer is een andere comedian die dat ook zo is. Maar we zijn dus naar Jandino geweest in het Rabotheater in Hengelo.

Zijn show ‘Hoe dan ook’ draait alweer een tijdje in Nederland. Jandino hadden we tot dan toe alleen maar gezien op televisie. We waren dan ook erg benieuwd hoe hij in het echt is!

WP_20160401_18_06_17_Pro_LIVoordat we naar het theater gingen, eerst een hapje eten! Dat deden we bij Royal Argentina in Hengelo. Via de eet-site eet.nu had ik even gekeken hoe andere gasten het restaurant waardeerden. Met de waardering zat het wel goed en met een klik op de knop was de reservering gemaakt. Later kregen we een bevestiging via sms, dat ging prima!

Het restaurant zelf ziet er netjes, schoon en strak uit. De menukaart is voldoende en we waren er vrij snel uit. Een fatsoenlijk stuk vlees op het bord en een flesje wijn. Prima ingrediënten voor een uitstekend menu.

De lendebiefstuk was prima. De entrecote was te veel doorgebakken, dat was jammer, Een kopje koffie van het huis na de maaltijd was een lekker goedmakertje.

WP_20160401_19_54_06_Pro_LIVoor de show van Jandino waren we ruim op tijd. De voorstelling was compleet uitverkocht en dan is het wel zo handig dat je niet net op tijd komt. De vier plekken naast ons die op de begintijd nog onbezet waren, waren voor die vier personen die ruim acht minuten te laat aankwamen… Met enige vertraging begon de show dus.

De humor van Jandino is veilig. Geen politiek, spelen met afkomst van toeschouwers en veel vertellen over zichzelf. Is dat saai? Zeker niet!
Aan het begin van de show hanteert Jandino een behoorlijk tempo. Hij vertelt over zijn kinderen. Over zichzelf. Zoekt heel veel contact met het publiek. Maant toeschouwers niet te filmen met de schijnwerper op de mobiel op volle kracht. Praat in een razend tempo. Zingt, danst en vliegt over het podium.

WP_20160401_21_10_58_Pro_LIHet verveelt werkelijk geen moment en om de paar minuten zit er een tempowisseling in de voorstelling. Het typetje Ongi krijgt ook de ruimte in een spelshow. Al met al is het een show zonder dat er sprake is van een pauze. Niet in de show, niet in het optreden van Jandino. De avond was ontspannen en met het opgeruimde karakter van Jandino ben je verzekerd van twee uur plezier.

Aan het einde van de show krijgt het publiek de ruimte om alles te vragen aan Jandino. Spelend met woorden krijg je van Jandino een antwoord dat volledig open is of ietwat ontwijkend. Maar ik vond het een bijzondere en waardevolle toevoeging aan de show!

Mocht je eens een keer naar het Rabotheater willen gaan, dan is het goed om te weten dat het parkeren supersimpel is. Betalen gebeurt op basis van je kenteken dat gescand wordt. Voor het wegrijden kun je betalen door het opgeven van je kenteken in het betaal-apparaat. In het Rabotheater kun je echter voordat de voorstelling begint, voor een vast tarief alvast betalen zodat je direkt uit kunt rijden. Handig!

Lente

Het begint er dan toch op te lijken dat het lente gaat worden!

De temperaturen beginnen voorzichtig op te lopen en de zon laat zich steeds vaker zien. Wat mij betreft mag dit met de week beter gaan worden.

Een wandelingetje door de stad leert mij dat de natuur het ook wel kan waarderen dat de lente haar intrede aan het doen is. Narcissen, crocussen en sneeuwklokjes in overvloed. Daarnaast beginnen veel bomen al behoorlijk wat knoppen te tonen. Kom maar op met dat frisgroene gedoe, ik ben er klaar voor!

https://rodesokken.smugmug.com/Weather/i-vVPQp6s/A

Winter/lente/herfst

Vandaag vond ik het, weer-technisch gezien, werkelijk helemaal niets. Mocht u zich afvragen of ik niet chargeer, dan wil ik u wijzen op het grauwe wolkendek. Het continue lamlendig druppelen van neerslag in verschillende vormen. Een temperatuur die vleesch noch visch is.

DSC_6760

Vanachter het raam kwam ik tot de conclusie dat ik me qua daadkracht maar ging aanpassen aan het weer. Dat wil zeggen, nadat ik klaar zou zijn met mijn werk.

Ik moest nog even de stad in om wat boodschapjes te doen. Ontluikend groen was bedekt onder een smurrie-achtig wit. Ik vond het treurigmakend.

DSC_6767

Het uitzoeken van een nieuwe bril stond ook op het program. Dat leek me wel plezierig! De opticien van dienst concludeerde dat mijn ogen weer wat achteruit gegaan ware. Hoorde ook een beetje bij mijn leeftijd hoorde ik hem zeggen. Plop! Weg (redelijk) goed gevoel. Het melden dat een varifocus bril nog niet echt nodig was, maakte het er eerlijk gezegd niet beter op.

Deze vrijdag had echter wel een uitermate prettige bijkomstigheid: het is weekend! In combinatie met de wetenschap dat het binnenkort echt lente gaat zijn met de bijbehorende temperaturen zorgt dat er voor dat mijn basishumeur op een aanvaardbaar peil blijft. Maar mocht het nou zijn dat we vaker een zonnetje te zien krijgen, dan ware dat zeker niet ongewenst!

Gijsje

Helaas. De Barones is niet meer onder ons. We hebben de moeilijke beslissing moeten nemen om Gijsje in te laten slapen.

Eigenlijk tegen beter weten in, en op hoop van zegen, hadden we een paar dagen geleden nog een bezoek gebracht aan de dierenarts. Een injectie vol antibiotica en chemische boosters zou een opleving veroorzaakt kunnen hebben. Maar meer dan dat zou het ook eigenlijk niet geweest zijn. En zelfs daarna was het een kwestie van week na week bekijken hoe het ging.

Maar de opleving kwam er niet. Ja, in het weekend zagen we een moment dat Gijsje wat alerter was. Meer dan een paar uurtjes was het echter niet. Vanochtend zijn we opnieuw naar de dierenarts geweest. Opnieuw voor een injectie, maar nu haar allerlaatste.

Al met al ging het vlot. Het duurde nog geen vijf minuten. Dat zegt wel wat natuurlijk. De Barones was meer dan op. Blijven de herinneringen aan een arrogant, hooghartig maar lief wezen dat mij als afscheid nog even over mijn neus likte voordat ze weggleed.

 

 

 

Nutteloos

Huisdieren zijn leuk. Huisdieren zijn cool. Maar soms twijfel ik aan het nut van huisdieren.

De dames Gijsje en Dozo zijn zeer regelmatig het perfecte voorbeeld van complete nutteloosheid. Op het moment dat ze in de gaten hebben dat je wakker bent, komen ze naar beneden gestormd. De ene dame doet wat sneller dan de andere maar het doel is bij beiden het zelfde. Niet om je te begroeten maar om je duidelijk te maken dat het toch wel tijd wordt voor eten.

Is de ene belangrijke levenstaak vervuld, dan wordt het tijd voor de andere levenstaak van een kat: slapen.

DSC_5743

En dat doen de dames veel en graag. En waag het niet om ze te storen in dat cruciale aspect van die taak. Sjacherijnig geknor en soms wat geblaas is je deel. Zet je toch even weer met beide beentjes op de grond als je denkt dat wat jij doet zo belangrijk is. Kwestie van perspectief lijkt me…

 

(zelf)respect

De afgelopen weken heb ik verschillende wedstrijden van de Rugby World Cup gekeken. En wat heb ik genoten van de wedstrijden die gespeeld zijn. En ik weet nu al zeker dat de wedstrijden die na vanavond gespeeld gaat worden, zorgen voor plezier. Maar ook voor verbazing. En ontzag. En respect.

Kijk ik vanmiddag Zuid Afrika tegen Wales dan zie ik een wedstrijd die laat zien hoe twee teams spelen voor wat ze waard zijn. Vooraf werd ingeschat dat Wales de mindere zou zijn. Maar het team speelde met hart en ziel en stond lange tijd voor. Uiteindelijk bleek één geniaal passje van Vermeulen voldoende voor de beslissende try van Zuid Afrika.

Na zo’n geweldige wedstrijd had ik echt zin om een Nederlandse voetbalwedstrijd te bekijken. Regionaal chauvinistisch als ik ben werd de zender op Heracles – Ajax afgestemd. Twee mooie afstandsschoten waren voldoende voor een 0-2 overwinning. Er waren een aantal zaken die me opvielen. En niet eens zozeer bij deze wedstrijd. Maar het werd me weer eens duidelijk. Wat zijn sommige (de meeste?) voetballers toch een stelletje kleine kinderen en bijzonder slechte acteurs!

Het vermoeden van een uitgestrekt been is al voldoende om te vallen waarbij uiteraard wel geschreeuwd moet worden alsof op je minst je enkel verbrijzeld is geraakt. Toch knap dat je tijdens het vallen gelijk de scheidsrechter kunt opmerken, nog even door rolt en dan met veel misbaar je handen in de lucht steekt. Uiteraard is een vrije trap terecht. Want hoe kan je tegenstander het in z’n hoofd halen om je te beletten te scoren? Of kwam het meer doordat je geen uitweg meer zag en maar deed alsof er een overtreding werd gemaakt?

Jammer genoeg trappen scheidsrechters er steeds meer in. En dat is maar goed ook voor de zielenrust van de prima donna’s van het hedendaagse voetbal. Wel eens een paar voetballers tekeer zien gaan tegen een in hun ogen onterechte beslissing van de scheids? Je houdt je hart vast en het is maar te hopen dat er genoeg medisch specialisten in de buurt zijn van de spelers. Hoe slecht moet die stress wel niet zijn voor hart en geest?

Ik vraag me werkelijk hoe de mannetjes thuis komen en vertellen over hun belevenissen tijdens de wedstrijd. Vertellen ze vol trots dat ze een tegenstander een oor aangenaaid hebben? Worden ze thuis trots aangekeken wanneer ze vertellen dat ze de scheidsrechter van dienst de pest-pokke-tyfus hebben gewenst?

Het beeld dat vooral bij beoefenaars van andere sporten opgeroepen wordt wanneer er over voetbal wordt gesproken is er één van snelle, verongelijkte mannetjes. Jongetjes eigenlijk nog. En dat is niet voor niets. Het berust ook gewoon op waarheid.

Dat in het heetst van de strijd alles uit de kast getrokken wordt om te winnen, snap ik nog wel. Daar kan ik ook nog wel een bepaalde waardering voor opbrengen. Als je sport om aan het einde van de wedstrijd als winnaar te kunnen worden uitgeroepen mag je alles gebruiken. Maar…. wanneer het de grenzen van fair play of fatsoen ruimschoots passeert, haak ik af. Dan is alle bewondering en ontzag verdwenen.

barcaWat ik zorgwekkend vind is dat je het meer en meer ziet. Waar het vroeger eigenlijk alleen nog maar te ‘bewonderen’ was op de hoogste niveaus, zie je het ook bij de bierbuikenelftallen terug. Inclusief het gemekker en gezeur op scheidsrechters en grensrechters. Zelfs als het je eigen team-maat betreft. Ook bij de jongere sporters is het te zien. Zelfs op de trainingen worden de trucjes toegepast en is er bij elke beslissing reden tot discussie en gezeur.

Nu zit ik naar Nieuw Zeeland tegen Frankrijk te kijken en er is net een gele kaart uitgedeeld aan een speler van Frankrijk. Er was iets te zien als een vuistslag in het gezicht van een speler van Nieuw Zeeland. Een beetje geduw en getrek daarna. Uiteindelijk duwde hij met zijn vuist tegen de wang van zijn tegenstander. Volgens de scheidsrechter dan. In het voetbal zou het zijn uitgelegd als een moordaanslag. Nu werd er door de scheidsrechter gesproken met beide spelers en de uitleg werd ook door beide spelers geaccepteerd.

Alhoewel de beide spelers het formaat hebben dat best wel indrukwekkend genoemd mag worden heeft de scheidsrechter gesproken. En de heren spelers reageren op geen enkele manier. Nou ja, de Fransman wel natuurlijk. Hij moet er immers af voor een tijdje. Maar daarna gaat het spel ook gewoon verder. Beide ploegen storten zich vol overgave in hun pogingen de wedstrijd naar zich toe te trekken. Na de wedstrijd is er de conclusie dat Nieuw Zeeland veel beter was en daar heeft iedereen vrede mee. En iedereen zag dat het goed was zo.

Dozo

Dozo is sinds een jaar of zeven bij mij. Ze is ooit door een collega aan me gegeven. Op dat moment was er al een andere poezedier bij me: Gijsje.

Ruim twee jaar hebben Dozo en Gijsje bij mijn moeder gelogeerd maar sinds kort kan ik elke dag weer van ze genieten. Gijsje begint echt een oude dame te worden. Maar niettemin gaat ze nog steeds haar eigen gang.

Dozo is al vanaf dag één een kwebbelkont. ’s Ochtends komen we haar tegen en dan krijgen een miauwtje ter begroeting. Wat je ook tegen haar zegt: je krijgt altijd een reaktie. En niet één keer maar zolang als je het op kunt brengen om iets te zeggen of geluid te maken. Gijsje en Dozo zijn twee totaal verschillende types en ik ben blij dat ik ze weer om me heen heb.

DSCF8459

Herfst

Voor de één is het een verschrikking. Voor de ander is het een plezier van jewelste: de herfst!

Ik schaar me tot de laatste groep. De kleuren die van de bomen knallen, de heldere luchten en de frisse kou. Ik houd er van!

DSCF8437

Niet alleen is het nu prachtig kijken naar wat er allemaal gebeurt in de natuur. Het doet ook iets met me. Diep ademhalen zorgt voor een frisse teug lucht. het scherpe tegenlicht geeft een letterlijk oogverblindend effect.

DSCF8434

En ach, de kleuren! Geniet er nu volop van want voor je het weet is het voorbij en hebben we alleen nog de kale takken om van te ‘genieten’.

DSCF8430

Klein geluk

Er zijn zo veel zaken waar je blij en gelukkig van kunt worden. Succes op je werk, nieuwe kleding of een dag die gewoon lekker loopt.

De kleine dingen die er altijd zijn, onopgemerkt door het dagelijkse tempo van ons bestaan, vormen voor mij de kern van het geluk. Ik kan enorm blij worden van simpele dingen als een blaadje dat prachtige herfstkleuren heeft gekregen. Een vogel die in de vroege ochtendzon zich opwarmt voor een nieuwe dag.

Vanochtend liep ik naar mijn werk. Het Prins Bernhardplantsoen in Hengelo ligt dan op mijn route en dat is vooral ’s ochtends een oase van rust in de stad. De opkomende zon en de nevelige lucht zorgden voor een prachtig schouwspel.

DSC_5614

Een zonnestraal die zich tussen de takken openbaarde maakte dat ik even bleef staan. Ik vind dit werkelijk prachtig om naar te kijken. En dit is nog maar iets kleins. Maar het is voor mij groot genoeg om gelukkig van te worden!

Polariseren

Polariseren: “door het benadrukken van ongelijkheid en tegenstellingen de spanning tussen (groepen) mensen vergroten”.

De berichtgeving van afgelopen maanden die vooral gestart werd door de vluchtelingenstroom uit Syrië en omliggende regio’s wordt hier en daar op bizarre wijze uitgevoerd.

Iemand heeft met rampspoed te maken. Ellende. Oorlog. Ziekte. Vervolging. Dood. Voor zover je je daar iets bij kunt voorstellen zijn dat zaken die zo ingrijpend zijn dat je hele wereld ondersteboven wordt gegooid. En hoe ga je daar dan mee om? Ieder vogeltje zingt zoals ‘ie gebekt is. En dat is goed. Meer dan goed is zelfs. Want als we iets kunnen leren van iets of iemand dan is het vanwege het geven van geluid en het ontvangen van tegengeluid. En daar wringt wat mij betreft vaak de schoen.

Ongeacht welke overtuiging je hebt: blijf open staan voor wat een ander te vertellen heeft en ga met die ander in gesprek. Wat er nu meer en meer gebeurt is het volgende.

“Ik vind dit”

“Maar ik vind dit!”

“Als jij dat werkelijk zo vindt, dan spoor je niet!”

“En jij spoort niet als je niet begrijpt dat ik gelijk heb!”

“Ja maar….”

“Niks ja maar! Ik heb gelijk en jij niet. En daarmee uit!”

Vervolgens worden kampen gecreëerd en uitgebouwd en ten koste van alles in stand gehouden. Want stel je toch eens voor dat een ander misschien wel gelijk heeft. Al was het maar een klein beetje. Geen ruimte voor een tegengeluid. Geen ruimte voor een ander idee.

Trek je je de ellende van de hele wereld aan? Dan ben je gewoon een enorme softie. Een linkse zeikerd die er voor zorgt dat de wereld zoals we die kennen over een paar jaar verdwenen is en we onze eigen cultuur en identiteit helemaal kwijt zijn. En wat er ook gebeurt: dat zeker niet. Vieze vuile linkse uitkeringstrekkers!

Wil je je cultuur in stand houden en ben je bang voor verandering omdat je het prettig vindt om te houden wat je hebt? Dan ben je een ontzettende hufter. Een racist van de bovenste plank en gaat het je helemaal niet om behoud van je eigen cultuur maar ben je gewoon tegen al die vieze stinkende buitenlanders. Smeerlap! Neo-nazi!

In deze situatie zijn we nu beland vind ik. Je kunt niet een mening hebben zonder dat je in Kamp A of Kamp B zit. Geen denken aan dat je van beide kampen wel iets zinnigs vindt. Dat kan niet. Onmogelijk dat je bereid bent om te kijken wat beide kampen te bieden hebben.

Links of rechts: volgens mij zijn we vooraleerst mens. En we leven ondertussen met bijna 7,5 miljard in het enige huis dat we met z’n allen hebben. En denk ook even aan het volgende: als je met je vingertje wijst naar een ander, wijzen er minstens drie vingers naar jezelf…

Regen!

Hoe langer de dag duurde, des te duidelijker werd het dat we regen zouden krijgen. Maar al wat er kwam: geen regen. Wolken dreven voorbij en dat was het dan wel.

Ergens in de verte zag ik de wolken donkerder worden. Zou het dan toch?

Er kwam inderdaad regen. Het was zeer hevig en zeer kort. Plassen water in de straat en het leek er op dat sommige buren wateroverlast hadden. Na de bui trok het ook net zo snel weer open.

Eén van de planten die het goed doet in de tuin is munt. Het groeit als kool en het is net onkruid. Maar het levert wel mooie bloempjes en je kunt er prima thee van maken!

De Lutte

Vandaag op de fiets er op uit! Het was vandaag geen weer om de hele dag buiten te kunnen zitten. Evenmin was het nodig om alleen maar binnen te zitten.

Ideaal weer om toch buiten te zijn en niet alleen maar stil te zitten. Bestemming van vandaag: De Lutte en de omgeving.

Onderweg zie je in wat voor een prachtige streek we wonen. Gek toch dat het op een gegeven moment niet echt meer opvalt. Op de fiets zie je dan ook veel meer dan wanneer je met de auto onderweg bent. De eerste stop was het Kalheupinkpark in Oldenzaal, ook wel Engelse Tuin genoemd. Een mooie plek om te wandelen op privégebied en te genieten van de bomen, struiken en planten. We zagen daar ook hoornaars die druk bezig waren met een plek in een dode boom. Eén van de hoornaars bleef continu aan de rand van een gat in de boom terwijl de andere hoornaars in en uit vlogen.

DSC_5374

Na dit wandelingetje verder naar De Lutte. In de dorpskern was het nog niet druk, al komt dat waarschijnlijk doordat de zomervakantie nog niet overal in Nederland begonnen is. Met een hapje en een drankje op het terras was het een aangename pauze.

De laatste etappe voerde tussen de weilanden en bossen rond De Lutte terug naar huis. Mooie golvende korenvelden worden afgewisseld met maïsvelden en weiden met paarden, koeien of schapen. In één van die korenvelden zag het letterlijk blauw van de korenbloemen. Prachtig blauwe bloempjes die tussen de monotone korenaren erg opvallen.

DSC_5408

Al met al een fijne en toch wel bijzondere fietstocht. Dit nodigt uit om vaker in de direkte omgeving te gaan fietsen. een selectie van de foto’s die ik vandaag heb gemaakt is te bekijken op foto’s De Lutte.

Christel en Frank

Feestjes zijn leuk! Trouwfeestjes zijn nog leuker! Maar er is een feestje dat plaats vindt voor het trouwen en dat is de afsluiting van de vrijgezellendag.

Na een dag waar de dames gingen stappen in Amsterdam en de mannen de achtbanen in Walibi tot kotsens toe hebben uitgeprobeerd was er gelegenheid om onder het genot van flinke lappen vlees, speciaalbier, wijn en nog veel meer van dat lekkers nog beter met elkaar kennis te maken.

DSC_2999

En wat hebben we genoten! Nog afgezien van het gezelschap, het eten en drinken was het aanstaande bruidspaar het middelpunt van de belangstelling. Een bijzonder punt van aandacht was er voor Edgar en Vera die zich hebben uitgesloofd om dat allemaal voor ons mogelijk te maken.

Toppers!

Een selectie van de foto’s die ik gemaakt heb is te bekijken op mijn fotopagina

Zomer

Vandaag is zo’n dag waarvan je niet wilt dat ‘ie eindigt.

Een dag die begon met uitgeslapen wakker worden.

Lekker douchen en frisse, niet te warme kleren aantrekken. Voor je naar het werk gaat nog even relaxed een kopje koffie met een sigaretje en het ochtendnieuws voordat je de voordeur achter je dicht trekt.

Lekker werken en een collega helpen met de dagelijkse werkzaamheden en de valkuilen van die werkzaamheden. Om dan aan het einde van de dag bedankt te worden voor je hulp en je heldere uitleg.

Met een stralende zon als reisgenoot weer naar huis. Sokken en schoenen uit doen en om af te koelen een ijskoud biertje. In de achtertuin genieten van de planten, bomen en bloemen. De vogels die het geheel opfleuren met een fanatiek gekwetter.

De lucht is strakblauw en het enige wit dat je ziet is dat van een streep dat uit de motoren van een vliegtuig komt. Een vliegtuig dat op weg is naar weet ik veel waar naar toe. De wetenschap dat je tot zeker tien uur vanavond buiten kunt zitten is een aantrekkelijke.

Buiten eten. Stukje vlees, gebakken krieltjes en zelfgemaakte sla. Hoe simpel en tegelijkertijd heerlijk kan eten zijn? De heerlijkheid is nog niet voorbij want er is zelfs nog een toetje!

Het eten is op en een sigaretje zorgt voor de waardige afsluiting. Nog een biertje open trekken om de dorst te lessen, of is dat nog te vroeg? Wat kan mij het bommen. Deze minivakantie is het waard om gevierd te worden.

Ik herinner me de zomers van vroeger nog. Dat waren zonder uitzondering zomers die bol stonden van vrije tijd die besteed werd in dagen die minstens 28 uur lang waren. Buiten spelen tot het donker werd en je wel binnen moest komen. ’s Nachts een verfrissend buitje en de nieuwe dag beloofde nog veel meer plezier, geschaafde knieën en voetballen die in achtertuinen geschoten werden. Natuurlijk duurden die zomers niet zo lang waren maar het voelde wel zo!

Voor vanavond houd ik het vakantiegevoel nog even vast. De komende dagen hebben we leuke dingen in het vooruitzicht. Niets in het kader van het heilige ‘moeten’ maar geheel vrijwillig en absoluut ontspannend. Voor het eerst in lange tijd ga ik ook niet kijken naar een interland van Oranje. Letland – Nederland lijkt me typisch zo’n wedstrijd die zich ontwikkelt tot een draak en vooral ergernis oproept. Zul je net zien dat het spetterende wedstrijd wordt met de ene goal nog mooier dan de andere. Maar dat lees ik dan morgenvroeg wel op een site.

Blijdorp

Vroeger, heel lang geleden, wandelde ik met mijn grootouders van hun huis naar Blijdorp. Mijn grootvader met een ouderwetsche hoed en een bolknak in zijn mond. Mijn grootmoeder was voorzien van een zondags hoedje en alles was zoals het hoorde. Ik heb daar nog levendige herinneringen aan en weet nog precies wat er destijds allemaal te zien was.

Pas geleden zijn we naar Blijdorp geweest. Een trip down memory lane maar ook een nieuwe kennismaking met één van de mooiste dierentuinen die Nederland rijk is. We hadden prachtig weer en de schoolvakantie was net voorbij. Er was dus niets dat een dagje uit in de weg stond.

DSC_2127

De foto’s die ik deze dag heb gemaakt, heb ik met een 50mm 1.4-lens gemaakt. Ik was erg benieuwd wat het resultaat zou worden, ook omdat er een behoorlijke afstand was tot de dieren. Maar de lens is superscherp en croppen is dus niet echt een probleem. Een selectie van de foto’s die ik gemaakt heb is te bekijken op mijn fotopagina.

Zoals altijd is elk commentaar welkom!

Vrijheid!

Er is vandaag al veel over gesproken. Vandaag genieten we van 70 jaar vrijheid. Het einde van de Tweede Wereldoorlog en een einde aan de bezetting van Nazi-Duitsland.

Voor mij betekent vrijheid de mogelijkheid om te doen wat je wil. Zeggen en denken wat je wil. Elkaar waarderen om wie je bent, wat je doet. Betekent dat dan ook alles maar kan? Nee, zeer zeker niet. Je kunt niet zomaar alles doen of zeggen. Er zijn grenzen. Voor mij is de grens bereikt wanneer je moedwillig iemand beschadigt of benadeelt. En die grens is een dunne scheidslijn. En dat is nou de vrijheid die ik ervaar. Met elkaar in gesprek blijven, ook al ben je het niet met elkaar eens.

DSC_1632

Het is goed om op een dag als vandaag stil te staan bij de normen en waarden die we in dit land, deze wereld belangrijk vinden. Niet voor niets hebben honderdduizenden, destijds jonge, mensen hun leven gegeven voor de mogelijkheid om met elkaar om te gaan in de vrijheid die we nu hebben.

Tegenwoordig zijn er veel situaties en momenten die duidelijk maken wat werkelijk belangrijk is. Althans, voor mij. Zo vaak maak ik mee dat bepaalde zaken belangrijker gemaakt worden dan ze werkelijk zijn. Dat kost niet alleen veel (negatieve) energie maar levert ook al te vaak onbegrip en afgunst op maar zorgt ook voor verwijdering tussen mensen.

De bijdrage die ik kan leveren is klein. Je zou het zelfs miniem of onbetekenend kunnen noemen. Maar alles heeft een begin. En het begint vaak met hele kleine dingen. Wees aardig voor elkaar. Behandel elkaar zoals jezelf ook behandeld wil worden. Blijf met elkaar in gesprek. Wees domweg lief voor elkaar. Als iets duidelijk gemaakt wordt door het vieren van 70 jaar vrijheid, dan is dat het wel.

Een selectie van de foto’s die ik vandaag gemaakt heb is op mijn fotopagina te bekijken. Ook hier geldt: elk commentaar is welkom!

Koeiendans

Op 18 april werden de koeien op Erve Kaamps in Deurningen voor de eerste keer dit jaar in de wei gelaten.

De dames zijn dolblij dat ze weer vers gras kunnen eten en de vrijheid hebben om de hele dag in de ruime wei te lopen. Op het moment dat ze de stal verlaten dansen ze van blijheid.

DSC_0675

De koeiendans trekt door het hele land veel mensen die genieten van dit prachtige schouwspel.

Een selectie van de foto’s die ik gemaakt zijn te bekijken op mijn fotopagina.

Commentaar wordt zeer op prijs gesteld!

Lente

Wat is de lente toch een heerlijk seizoen!

Bomen, planten en struiken ontploffen in allerlei kleuren. Vogels zingen dat het een lieve lust is. Steeds vroeger op de dag kunnen we genieten van de sterker wordende zon.

Een ander bijkomend voordeel van dit seizoen is dat we vaker de was buiten op kunnen hangen. Dat doet me een beetje herinneren aan vroeger. De droogmolen die achterthuis stond, volgehangen met schone was. Wij beschikken over twee lange waslijnen die over de lengte van de achtertuin gespannen zijn. Niet alleen is dit energiebesparend maar het is ook nog eens in een mum van tijd droog. Extra bonus: heerlijk fris en de handdoeken zijn superzacht!

CVV Sparta A1 kampioen!

 

CVV Sparta A1 is vandaag kampioen geworden in de Hoofdklasse en promoveert daardoor naar de Vierde Divisie.

Een geweldige prestatie, zeker omdat dit geweldige team vorig seizoen ook al kampioen was geworden. In de wedstrijd waar minstens één punt gehaald moest worden was al snel duidelijk dat de aanstaande kampioen in het wit en zwart speelde. Na anderhalve minuut spelen was de stand al 0-1 en nog in de eerste helft kwam Rigtersbleek met tien man te staan na een tweede gele kaart voor een verdediger.

De goals die we vandaag te zien overtroffen elkaar in schoonheid. De ene was nog mooier dan de ander. Een selectie van de foto’s die ik vandaag maakte is te bekijken op deze pagina.

Gefeliciteerd met dit prachtige kampioenschap en veel succes volgend seizoen!

Inktzwarte piet

Sinterklaas. Een kinderfeest. Een gelegenheid om je zwager er eens flink er door te halen met een gedicht met scherpe kantjes. Surprises maken om een kadootje voor een ander te verpakken.

Sinterklaas. Elk jaar weer opnieuw de intocht. Kinderen die weken van te voren tot in elke cel zenuwachtig zijn. Niet kunnen slapen. De Sint niet een hand durven geven. Laat staan zwarte Piet.

Kortom, iets dat het hele land op een bepaalde manier raakt, bezig houdt of op een andere manier in de greep heeft.

Actueel is de discussie of zwarte piet een racistische uiting is. Een manier om aan te tonen dat mensen met een donkere huidskleur minderwaardig zijn omdat zwarte piet een slaaf zou zijn. Voor- en tegenstanders van zwarte piet voeren allerlei argumenten aan om aan te tonen dat hun gelijk het enige gelijk is. Op een manier die doet vermoeden dat er momenteel niets belangrijker is dan dat.

De berichtgeving rond de intocht van sinterklaas in Gouda vandaag is treurigmakend. Hoe kun je op een zinnige wijze verklaren dat bij een viering van een kinderfeest 60 mensen zijn gearresteerd? Zowel voor- als tegenstanders van zwarte piet zijn dusdanig tekeer gegaan dat de politie moest overgaan tot arrestatie. Ik vind dat nogal ingrijpend. Voor de duidelijkheid: het gaat hier om een kinderfeest.

Voor de duidelijkheid: ik ben niet per sé voor of tegen zwarte piet. Ik ben opgegroeid met het beeld dat zwarte piet gewoon zwart geschminkt was. Zo nodig met felrode lippen en als het budget toereikend was, dan waren er ook grote gouden oorringen en een kroesharen pruik aanwezig. Zwarte piet was in al die jaren dat ook ik zenuwachtig op de bank zat te wachten, nooit een slaaf van Sinterklaas. Sterker nog: gravend in mijn geheugen moet ik constateren dat zwarte piet de Sint aan bepaalde dingen moest herinneren. Zonder zwarte piet zou het anders redelijk in de soep gelopen zijn. De kleur van de schmink deed bij mij bepaald niet beelden oproepen van een nazaat van de slaven. Ook was er op geen enkele manier een associatie in mijn wereldbeeld die er voor zorgde dat ik nu nog denk dat zwarte piet een visualisering is van de slaven van destijds.

Misschien is het voor mij makkelijk praten. Misschien kan ik niet voelen wat mensen met een donkere huidskleur wel voelen. Kan zijn. Mocht ik, geheel onbekend zijn met dat soort diepste gevoelens, naïef zijn: soi.

Hoe het ook zij: wanneer je het gevoel hebt om in woord en gebaar duidelijk te maken dat je vindt dat zwarte piet racistisch bedoeld is dan is het je recht (in Nederland) om te demonstreren. Vind je dat er niet getornd mag worden aan de traditie van zwarte piet: maak een spandoek en ga de straat op! Het is mij om het even. Iedereen mag zeggen wat hij/zij wil.

Maar alsjeblieft: doe dat dan op een plek waar je niemand in de weg zit. Ga dan in ieder geval niet de reden zijn dat er kinderen verdrukt worden. Maak gebruik van je recht om te demonstreren op de manier zoals het hoort. Houdt daarbij vooral in het oog dat jouw gelijk niet hét gelijk zou kunnen zijn. Accepteer de regels die gelden voor het demonstreren. Maar alsjeblieft, ga niet een (kinder)feest verzieken. Dan ga je niet één stap te ver. Nee, dan ga je ver over alle grenzen van alles wat redelijk, fatsoenlijk en geloofwaardig is. Er rest dan eigenlijk maar één passende straf: de roe, en in de zak van zwarte/clowns/stroopwafel/roetveeg/piet mee naar Spanje. Ga daar je spandoek maar uitrollen en uit daar je woede/frustratie maar.

Bloggen 2.1.3

Sinds een flink aantal jaren houd ik met enige onregelmatigheid mijn website/blog bij. De mate waarin ik schrijf hangt in grote mate af van inspiratie die ik heb of opdoe. Het schrijven en plaatsen van berichten bezorgt me veel plezier en wanneer anderen meelezen of reageren is dat een leuke ervaring. Bepaalde berichten zorgen voor veel verkeer (bijvoorbeeld de naturalisatie van Douglas). Andere berichten leveren niet of nauwelijks enige rimpelingen in de datastroom op.

Het is me niet te doen om het aantal lezers of om een overweldigende stroom aan reacties. Door het lezen van supersuccesvolle bloggers merk ik dat ik het helemaal verkeerd aanpak. Om een succesvol blogger te worden heb ik een bepaalde focus nodig. Of een onderwerp dat een vaste groep lezers aanspreekt. Op dat laatste wil ik me gaan richten. In het kader van vernieuwing plaats ik hierbij dan ook een oproep!

De komende tijd sta ik open voor suggesties. Wie heeft een onderwerp waar hij/zij graag over leest? Lever je ideëen in en uit de reacties zal ik dan een onderwerp kiezen waar ik een maand lang over ga schrijven. Ik zal me gaan verdiepen in het onderwerp en mijn bevindingen daarover plaatsen. Op die manier leer ik zelf ook nog eens iets!

Mijn mailbox staat open voor jullie krabbels, suggestie of ideëen. Verras me!

oma

Mijn oma is een kranige dame.

Ze is nu ruim 92 jaar en over een paar maanden hopen we dat ze 93 mag worden. Onlangs is ze verhuisd naar een zorginstelling. En dat is goed. Niet alleen is er sprake van continue zorg, ook komt ze op die manier in contact met anderen die op een bepaalde manier zorg nodig hebben.

Met de leeftijd komen echter ook de gebreken. Duidelijk wordt nu dat het geheugen het tempo van het huidige leven niet meer bijhoudt. De foto die ik pas geleden van haar maakte geeft dit goed aan. Ze is er wel maar meer en meer verdwijnt ze in de schaduw.